عنوان: اثبات خوف ضرر جانی زوجه

پیام: وجود حکم قطعی دال بر ارتکاب ضرب و شتم زوجه توسط زوج از مصادیق خوف بر زیان بدنی زوجه و مانع صدور حکم الزام به تمکین است.

شماره دادنامه قطعی :
9109970222601068
تاریخ دادنامه قطعی :
1391/06/18
گروه رأی:
حقوقی

رأی دادگاه بدوی

در خصوص دادخواست (ج. ش.) فرزند (س.) به طرفیت خانم (ف. س. ن.) فرزند (ب.) با وکالت (ب. ن.) به خواسته الزام خوانده به تمکین، با عنایت به جامع محتویات پرونده، ملاحظه تصویر مصدق رونوشت سند ازدواج شماره 2950 صادره از سوی دفتر رسمی ثبت ازدواج شماره 463 تهران، احراز علقه زوجیت با نوع عقد دائم و با توجه به اینکه دلیلی که توجیه کنندۀ عدم تمکین زوجه باشد به دادگاه ارائه نشده لذا دادگاه خواسته خواهان را محرز و مسلّم تشخیص و مستنداً به مواد 1102 و 1114 قانون مدنی حکم به الزام خوانده به تمکین از خواهان صادر و اعلام می¬نماید. رأی صادره حضوری و ظرف مدت بیست روز پس از ابلاغ، قابل اعتراض و رسیدگی در محاکم محترم تجدید نظر استان تهران می¬باشد.
رئیس شعبۀ 230 دادگاه خانواده تهران – محمدلو

رأی دادگاه تجدیدنظر استان

درخصوص دادخواست تجدیدنظرخواهی خانم (ف. س. ن.) با وکالت (ب. ن.)نسبت به دادنامه شماره9009970200002236 مورخ 6/12/90 صادره از شعبۀ 230 دادگاه خانواده تهران متضمن حکم به تمکین تجدیدنظرخواه نسبت به زوج با توجه به بررسی و مداقه در جمیع اوراق پرونده[به نظر این] دادگاه اعتراض تجدیدنظرخواه وارد است؛ زیرا تجدیدنظرخوانده زوج به موجب دادنامه شماره 9109970212300113 صادره از شعبۀ 1154 دادگاه جزائی تهران به اتهام ایراد ضرب و جرح نسبت به تجدیدنظرخواه به پرداخت 5/4 هزارم دیه کامله محکوم گردید؛ نهایتاً رأی صادره به موجب نامه شماره 3/910354 مورخ 22/5/91 اجرای احکام کیفری دادسرای ناحیه 16 قطعیت یافته و در مرحله اجرا است؛ بنا¬علی¬هذا بودن تجدیدنظرخواه (زوجه) با زوج در یک منزل، متضمن خوف ضرر بدنی است؛ دادگاه مستنداً به ماده358 قانون آیین دادرسی دادگاه¬های عمومی و انقلاب در امور مدنی، دادنامه تجدیدنظرخواسته را نقض و به استناد ماده معنون و ماده 1115 قانون مدنی، حکم به رد دعوی خواهان اصلی پرونده (زوج) صادر و اعلام می¬نماید. رأی صادره به استناد ماده365  قانون آیین دادرسی مدنی، قطعی است.
مستشاران شعبۀ26 دادگاه تجدیدنظر استان تهران
نحوی – سیفی
مطلب مرتبط :  صلاحیت محلی دادگاه محل تنظیم عقدنامه در رسیدگی به دعوای تمکین