رأی وحدت رویه شماره ۳۳۹۸ مورخ ۱۷/۶/۱۳۳۷

رأی وحدت رویه تخفیف در مورد تکرار جرم

شعب دوم و پنجم سابق دیوان عالی کشور در موضوع تخفیف مجازات در مورد تکرار جرم اختلاف نظر داشته وآراء مختلفی صادر کرده اند:شعبه پنجم دررأی شماره ۱۹۸۳-۱۴/۱۲/۱۳۲۸ درباره متهم به شروع به سرقت که پیش از دو سابقه محکومیت مؤثر داشته و با استناد به ماده۴۵ مکرر قانون مجازات عمومی به یک سال حبس تأدیبی محکوم شده بوده ، بر اثرفرجام خواهی دادستان استان ،به استدلال این که کیفر مذکور در فقره سوم ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی حبس با اعمال شاقه است وبا وجود علل مخففه بر طبق ماده ۴۴ قانون مذکور کیفر متهم کمتر از دو سال حبس تأدیبی نخواهد بود،حکم فرجامخواسته را نقض نموده ولی شعبه دوم به شرح رأی شماره ۱۵۴۱-۱۳/۱۱/۱۳۲۵ درباره متهم به ترک انفاق که طبق قانون ۲۱۴ قانون مجازات عمومی ورعایت تخفیف طبق ماده ۴۵ همان قانون به سه ماه حبس تأدیبی محکوم شده بوده است،اعتراض دادستان استان مبنی براین که در مورد شق ۳ ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی درصورت تخفیف باید طبق ماده ۴۴ همان قانون اقدام بشود،وارد ندانسته،حکم فرجام خواسته را ابرام نموده است .

موضوع در هیأت عمومی دیوان عالی کشور طرح گردیده و چنین رأی داده اند:

رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور

تخفیف در مورد تکرار جرم پیش بینی شده در بند سوم ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی طبق ماده ۴۵ مکرر قانون مذکور به عمل می آید.